Emmy Noether zdołała obalić teorię, że kobiety i matematyka to galaktyki nieskończenie odległe od siebie już na początku XX wieku. „Uważa się ją nie tylko za twórczynię współczesnej algebry aksjomatycznej, ale także najważniejszy matematyk„Ktokolwiek kiedykolwiek żył” – pisze jej biografka, dr Cordula Tollmien. Jednak niemieckie uniwersytety jej czasów nie popierały habilitacji kobiet, dlatego przyznawano jej jedynie niewielkie stanowiska dydaktyczne.
Z pewnością dużą inspiracją dla niej był ojciec Max Noether (1844 w Heidelbergu, + 1921 w Erlangen), wybitny profesor matematyki na uniwersytecie w Erlangen. Rozwinęła ona także pasję do nauk ścisłych, poświęcając się badaniu figur geometrycznych i wykonywaniu obliczeń liczbowych.
Kiedy w 1903 roku po raz pierwszy kobiety zostały przyjęte na studia na bawarskich uniwersytetach, skorzystała z okazji i zapisała się na Uniwersytet w ErlangenW 1907 roku uzyskała tam doktorat MatematykaW wieku 25 lat była drugi niemiecki (Marie Gernet była pierwszą osobą w Heidelbergu w 1895 roku), która uzyskała doktorat z matematyki na niemieckim uniwersytecie – z wyróżnieniem. Tematem jej pracy magisterskiej było Teoria niezmiennaPrzypisuje jej się fundamentalny wkład w rozwój algebry abstrakcyjnej i fizyki teoretycznej.
Na Uniwersytecie w Getyndze, gdzie pracowała jako ao. (nadzwyczajna) Profesora W latach 1922–1933 stała się centrum życia matematycznego. W kwietniu 1933 roku została zwolniona – podobnie jak wielu innych profesorów żydowskiego pochodzenia – za swoje „lewicowo-pacyfistyczne” poglądy. Jej ratunek nadszedł dzięki koledze matematykowi, Hermannowi Weylowi, który zorganizował dla niej stanowisko profesora wizytującego w Bryn Mawr College w Pensylwanii.
Od października 1933 roku pracowała tam, a także w Instytucie Studiów Zaawansowanych w Princeton. Dwa lata później zmarła w wyniku operacji. Holenderski matematyk Van der Waerden rozpowszechnił jej idee na całym świecie dzięki swojemu podręcznikowi „Algebra (nowoczesna)”.